Sevgiyi, saygıyı, hürmeti en çok hak eden, haklarını kolayca ödeyemeyeceğimiz insanlardır analar.



Bir insanın, vücudunda başka bir insanı taşımasının ne olduğunu, o yükü korumanın nasıl bir duygu olduğunu, doğum ile kıvrandıran sancıları, evlatları ile gece yarılarında uykuların bölünmelerini, sabah eşine aş yetiştirmenin ne olduğunu en iyi onlar bilir.



Üzerimizde o kadar çok emek ve hakları var ki; ödeyebilmemiz mümkün değil.

Tüm bunları bildiğimiz halde, haklarını gereği gibi yerine getiremediğimiz için yılda 1 defalık da olsa anneler gününde bir hediye ile gönül almaya çalışıyoruz.



Biliyoruz; yılda bir günlüğüne de olsa bekliyorlar evlatlarının ilgisini.. Bir çiçekle olsun gönüllerinin alınmasını, hatırlarının sorulmasını..



Bir gerçek var ki; dindar analar da evlatlarından beklenti içinde artık.

Tamamen karşı çıkmak veya taraf olmak yerine, “analarımıza karşı sorumluluklarımızda ne gibi eksiklikler var” burayı görmek ve bu boşluğu doldurmak gerekiyor.



Dünyanın büyük bir bölümünde kabul gördüğü gibi ülkemizde de kutlanan anneler gününün tarihçesini kısaca aktarayım sizlere;



Anneler Günü; kendini ilk olarak 1600 yıllarda İngilizlerin Mothering Sunday (Anneler Pazarı) kutlamalarında gösterdi.



İçinde bulundukları dönemlerde zor koşullar altında yaşayan ve çoğu zaman çalıştıkları yerlerde barınan İngilizler, bu özel günde izinli sayılırlar ve tüm günlerini evlerinde anneleri ile geçirirlerdi.



Anneler günü resmi olarak ilk kez ABD de 1872 yılında kutlandı.



Philedelphia’da yaşayan Ana Jarvis adındaki genç kız, annesinin ölüm yıldönümü olan mayıs ayının ikinci pazarının tüm eyalette Anneler Günü olarak kutlanmasını istedi. Bakanlar ve iş adamlarına kendisine yardımcı olmaları için mektup yazdı.



Jarvis’in çabaları 1911 yılında sonuç aldı ve her yılın mayıs ayının ikinci pazar günü ABD’nin tüm eyaletlerinde Anneler Günü kutlanması hükümet kararıyla kesinleşti.

Ülkemizde 1955 yılından beri mayıs ayının ikinci pazar gününde anneler günü kutlanıyor.



Anneler Günü bu yıl da dünyanın büyük bir bölümünde olduğu gibi bizim ülkemizde de kutlanacak ve yine birçok özel günlerden nemalanan tüccarlar anneler gününde kendilerine düşen payı alacaklar.



Peki ne oldu bize? Neden böyle olduk? Aile içerisinde birlik, beraberlik, dayanışma içerisinde iken, büyüklerin sayıldığı, küçüklerin sevildiği, huzur dolu ailelerimize ne oldu?



Evin erkeği çalışır, kadın çocukları ile ilgilenir, kaynana-gelin iç içe yaşarken...

Şimdi bırakın aynı evi aynı semtte bile oturulmuyor. Aile bireyleri çalışıyor. Çocuklar kreşe, yaşlılar yalnız ve/veya huzurevinde...





Bu konuları konuşmak, tekrar kendi kültürümüz ile barışmak, geliştirmek yerine,

bir çok konuda olduğu gibi yine karşısında veya yanında olmayı tercih ediyoruz.



Çağın insanı (dindarı da dahil); aile düzenine bir baksın. Annelerine karşı saygıları, sevgileri, hürmetleri ne durumda?



Bu günü vesile ederek kendimizle bir kez daha yüzleşebilirsek bugün onların üzerinden rant elde etmek isteyenlere prim vermediğimiz gibi onlara karşı olan sorumluluklarımızı yılın her günü yerine getirmiş oluruz.



Allah (cc) sözün en güzelini söylemiş ve pratiğini emretmiş;



“Biz insana ana-babasına iyi davranmasını tavsiye ettik. Anası onu nice sıkıntılara katlanarak zahmetle taşımış, zahmetle doğurmuştur” (Lokman 41)



“Onlardan biri veya her ikisi senin yanında yaşlanırsa kendilerine _öf_ bile deme. Onları azarlama. İkisine de güzel söz söyle. Onları esirgeyerek, alçak gönüllükle üzerlerine kanat ger ve - “Rabbim küçüklüğümde onlar beni nasıl yetiştirmişlerse şimdi sende onlara öyle rahmet et” diyerek dua et.” (İsra 23)



Peygamberimiz(sav) şöyle buyuruyor;



En üstün amel, vaktinde kılınan namaz ve ana-babaya iyiliktir.



Ömrünün uzun rızkının bereketli olmasını isteyen ana-babasına iyilik etsin akraba ziyaretinde bulunsun



Hepimizin bu ayetler ve hadisler çerçevesinde büyüklerimize karşı tutum ve davranışlarımızı bir kez daha gözden geçirmemizde fayda var.



Benim batıdan gelen her şeye karşı olmak gibi bir takıntım yok. Doğru ve güzel olanı alırım. Yeter ki helal olsun.



Benim inanç ve kültürümde “Cennet anaların ayakları altındadır” ve analarımızın ayaklarının altını öperim.



Tüm annelerimizin beklentilerine cevap bulduğu, sevilip sayıldığı, hürmet gördüğü günlerin olması temennisi ile peygamberimizden bir uyarı ile sözü bitiriyorum;



Ana-babası, yanında ihtiyârladığı hâlde, onların rızalarını alamayıp cenneti kazanamayanın burnu sürtülsün.

Teşekkür Ederim ..Ama Şuna Bi Açıklık Getirmek İsterim Bu Yazı Bi Alıntıydı Keendi Kalemimden Çıkmadı.inşallah u Rahman Kimsenin Hakkına Girmemişimdir...Bu Ay Konumuzuun Anne Olmasını İstedim Çünkü Rabbim in En Mübarek Kulları Arasında Çok Önemli Yerleri Vardır.Boşuna Cennet Anaların Ayakları Altında Dememiş Nebiler Nebisi.İstedim Ki Herkes Annesiyle İlgili Düşüncelerini Yazsın,İbretlik Hikayeler Ve Ya Yaşanmış Olaylar Eklesin de Biz de İbret Alıp Yaptığımız Yanlışlar Var ise(illa ki vardır) Onları Düzeltelim İnşallah...

Selam Ve Dua ile...

Konu Güzel ALLAH Râzı olsun... Fakat dediğim gibi Annelerin 1 gün değil bir ömür boyu yanımızda değerinin olması bu tüketim çılgınlığına düşmememiz gerektiğini bilmemiz lazım.

Annemizle ilgili olan anılarımızı yinede anlatalım burdan güzel konu...

uyy Resul kardesime... annelerin vurdugu yerde gül biter..derler..(inanma).

bende anlatayim yahu, benim annem benden 17 yas buyuk ..
Vallahi ablam sanki.. ???beraber yasadigimiz zamanlar hiç birsey gôzunden kaçmazdi.
hemen çakardi yaramazliklarimizi...

ESSEGIN YAVRUSU SIPA
TERBIYESI SOPA DERDI....
ve eline ne geçerse ( terlik en çok)

nerden duymussa bu sôzu..en çok kullandigi kelime..
ben sipanin ne oldugunu bilmezdim ( hep merak ederdim)

birgun hayvanat bahcesine gittik..

hayvanlari seyrederken annemle babam anlatiyor iste su felan hayvan vs..

annem bak oglum, buda sipa essegin yavrusu demezmi

SOK OLMUSTUM ORDA...

gunlerce o sipayi aklimdan çikaramamistim..

birde uzulmustum demekki o sipayida terbiye etmek için sopa atiyorlar diye..


Canim anam yahu...simdi yaninda olsam, dizlerinde yatsamda:

koca sipam diye sevsen beni....canim anam...can kurban..