SAİD NUR VE TALEBELERİ

Bahtiyar bir ihtiyar var. Etrafı, sekiz yaşından aaaaen yaşına kadar bütün nesiller tarafından sarılmış. Yaşlar ayrı, başlar ayrı, işler ayrı... Fakat bu ayrılıkta gayrılık yok. Hepsi birşeye inanmış: Allah'a. Âlemlerin Rabbi olan Allah'a... Onun ulu Peygamberine... Onun büyük kitabına... Kur'ân henüz yeni nâzil olmuş gibi, herkes aradığını bulmuş gibi bir hal var onlarda. Said Nur ve talebelerini seyrederken, insan kendini âdetâ Asr-ı Saadette hissediyor. Yüzleri nur, içleri nur, dışları nur... Hepsi huzur içindeler. Temiz, ulvî, sonsuz birşeye bağlanmak; her yerde hâzır, nâzır olana, Âlemlerin Yaratıcısına bağlanmak, o yolda yürümek, o yolun kara sevdalısı olmak... Evet, ne büyük saadet!
Said Nur, üç devir yaşamış bir ihtiyar. Gün görmüş bir ihtiyar. Üç devir: Meşrutiyet, İttihad ve Terakki, Cumhuriyet. Bu üç devir, büyük devrilişler, yıkılışlar, çökülüşlerle doludur. Yıkılmayan kalmamış. Yalnız bir adam var; o ayakta... Şark yaylâlarından, güneşin doğduğu yerden İstanbul'a kadar gelen bir adam. İmanı, sıradağlar gibi muhkem. Bu adam, üç devrin şerirlerine karşı imanlı bağrını siper etmiş. Allah demiş, Peygamber demiş, başka birşey dememiş. Başı Ağrı Dağı kadar dik ve mağrur. Hiçbir zalim onu eğememiş, hiçbir âlim onu yenememiş. Kayalar gibi çetin, müthiş bir irade. Şimşekler gibi bir zekâ. İşte Said Nur! Divan-ı harpler, mahkemeler, ihtilâller, inkılâplar, onun için kurulan idam sehpaları, sürgünler, bu müthiş adamı, bu mâneviyat adamını yolundan çevirememiş. O, bunlara imanından gelen sonsuz bir kuvvet ve cesaretle karşı koymuş. Kur'ân-ı Kerîmde "İnanıyorsanız muhakkak üstünsünüz" (Âl-i Imran sûresi, âyet 133) buyuruluyor. Bu Allah kelâmı, sanki Said Nur'da tecellî etmiş.
Mahkemelerdeki müdafaalarını okuduk. Bu müdafaalar bir nefis müdafaası değildir, büyük bir dâvânın müdafaasıdır. Celâdet, cesaret, zekâ eseri, şaheseri...
Niçin Sokrat bu kadar büyüktür? Bir fikir uğruna hayatı hakîr gördüğü için değil mi? Said Nur en az bir Sokrat'tır; fakat İslâm düşmanları tarafından bir mürteci, bir softa diye takdim olundu. Onlara göre büyük olabilmek için ecnebî olmak gerek! O, mahkemelerden mahkemelere sürüklendi. Mahkûmken bile hükmediyordu. O, hapishanelerden hapishanelere atıldı. Hapishaneler, zindanlar onun sayesinde medrese-i Yusufiye oldu. Said Nur zindanları nur, gönülleri nur eyledi. Nice azılı katiller, nice nizam ve ırz düşmanları, bu iman âbidesinin karşısında eridiler, sanki yeniden yaratıldılar. Hepsi halim-selim mü'minler haline, hayırlı vatandaşlar haline geldiler. Sizin hangi mektepleriniz, hangi terbiye sistemleriniz bunu yapabildi, yapabilir?
Onu diyar diyar sürdüler. Her sürgün yeri, onun öz vatanı oldu. Nereye gitse, nereye sürülse, etrafı saf, temiz mü'minler tarafından sarılıyordu. Kanunlar, yasaklar, polisler, jandarmalar, kalın hapishane duvarları, onu mü'min kardeşlerinden bir an bile ayıramadı. Büyük mürşidin, talebeleriyle arasına yığılan bu maddî kesafetler, din, aşk, iman sayesinde letafetler haline geldiler. Kör kuvvetin, ölü maddenin bu tahdit ve tehditleri, ruh âleminin ummanlarında büyük dalgalar meydana getirdi. Bu dalgalar, köy odalarından başlayarak, yer yer her tarafı sardı, üniversitelerin kapılarına kadar dayandı.
Yıllardır mukaddesatları çiğnenmiş vatan çocukları, mahvedilen nesiller, imana susayanlar, onun yoluna, onun nuruna koştular. Üstadın Nur Risaleleri elden ele, dilden dile, ilden ile ulaştı, dolaştı. Genç-ihtiyar, cahil-münevver, sekizinden aaaaenine kadar herkes ondan birşey aldı, onun nuruyla nurlandı. Her talebe, bir makine, bir matbaa oldu. İman, tekniğe meydan okudu. Nur Risaleleri binlerce defa yazıldı, teksir edildi.
Gözlerinin nuru sönmüş, iç âlemlerinin ışığı sönmüş, harabeye dönmüş olan körler, bu nurdan, bu ışıktan korktular. Bu aziz adamı, dillerden hiç eksik etmedikleri "İnkılâba, lâikliğe aykırı hareket ediyor" diye, tekrar tekrar mahkemeye verdiler, tekrar tekrar hapishanelere attılar. Kaç kere zehirlemek istediler. Ona zehirler panzehir oldu, zindanlar dershane... Onun nuru, Kur'ân’ın nuru, Allah'ın nuru vatan sınırlarını da aştı. Bütün âlem-i İslâmı dolaştı. Şimdi Türkiye’de, her teşekkülün, vatanını seven herkesin, önünde hürmetle durması lâzım gelen bir kuvvet vardır: Said Nur ve talebeleri. Bunların derneği yoktur, lokali yoktur, yeri yoktur, yurdu yoktur, partisi, patırdısı, nutku, alâyişi, nümayişi yoktur. Bu, bilinmezlerin, ermişlerin, kendini büyük bir dâvâya vermişlerin şuurlu, imanlı, inançlı kalabalığıdır.

OSMAN YÜKSEL SERDENGEÇTİ

sevgili ağabeyciğim.. Tüm iyiniyetinizi biliyorum.. Bunu ifade etmenize gerek bile yok 

Madem hak namına hakikat hesabına böyle bir sual oluştu zihninizde, öyle ise ben size aynı soruyu yöneltsem siz ne cevap verirdiniz ?

Esselamu Aleykum!...

Sevgili kardesim Leener can'a soz verdigim icin cevap veya aydinlatma amacli dusuncemi paylasacagim...Saygi deger asyel kardesim sitemize tesrif ettikleri icin biraz kendileriyle alakali basliklara muhabbet babindan iki kelam yazdigim icin biraz gec kaldim,AFFOLA!...

Simdi gelelim esas konumuza:

Bana gore asrin Bediuzzaman'i Prof. Dr. M. Es'ad COŞAN(r.a) olabilir veya son zamanlarda muthis tesiriyle Mustafa Islamoglu olabilir,diye dusunuyorum!..Veya F.Gulen hoca efendide olabilir!!!

Bilemiyorum ama neredeyse bir asir uzerinden gecmesine ragmen basliktaki gibi bu zamana Said-i Nursi (r.a)'i bu zamanin alimi gostermek yanlis saniyorum???

Bir alim dusunelim dostlar!..

Insan yetistirmis ve o insanlar hala hizmet etmekte,ediyorlar!!!

O dusundugumuz alim kisi,Allah'in rahmetine ulasmis,Allah'la bulusmus...O kisinin geride biraktigi eserler ve insanlar davayi kucaklamis ve "yol"a devam ediyorlar...Eserler sayesinde ve aldigi,ogrendigi ilimle yasayan ve yasatan zamaninin Bediuzzaman'idir,bana gore!!!

Nur cemaati yonunde bakacak olursam simdiki Bediuzzaman F.Gulen hoca Efendi diyebilirim,gonul ferahligiyla!..

Bugunlerde tefsir dersleriyle ve cesitli makaleleriyle Mustafa Islamoglu hicte Said-i Nursi(r.a)'dan asagi kalir bir yonunu goremiyorum...

"Netice...

Güzel yaşayanlar güzel ölürler. İyiler iyi atlara binip giderler.

Kimin nasıl yaşadığı, geriye ne bıraktığından bellidir. “Semeri” kalanlardan değil, “eseri” kalanlardan olmak; en büyük saadet!

Yiğit öldü, geride binlerce eseri kaldı.

Filistinli şehid babasının dediği gibi: “Yiğit öldü, ama yiğitlik yaşıyor, yaşayacak..."

"İlahi taksimata inanır mısınız, bilmem. Ben inanırım. Allah'ın her insana bir yer tayin ve takdir ettiğine inanırım. Kimisi ilahi tayinle takdir edilen yerine sahip çıkar, kimisi ise yerini terk eder, "fıtrat firârîsi" konumuna düşer.

İnancım odur ki, bazı insanlar bazı görevler için yaratılmışlardır. Allah onları, tayin ettiği görevi îfâ edecek bir donanımla mücehhez kılmıştır. Onlardan âzamî verim almak, onları o alanda istihdam etmekle mümkündür. İnsan kendi kendini gözleyebilen bir varlıktır (el-insânu 'alâ nefsihi basîrah). Kendi kendinin gözlemcisi olan, hangi donanımla mücehhez kılındığını fark eder. Aramızdan bazılarının giriştiği alanda olağanüstü başarı sergilemesi, biraz da bu fark edişle alakalıdır.

Bazıları kendi kendini gözetleyip yerini keşfeder ve doldurmaya çabalar. Allah da, tayin yerine gönüllü koşan bu "Hak memurları"nın önüne hacet kapılarını adına kadar açar. Yiğitlerin gayreti, dağları yerinden söker. Tarih yazar da, bazen tarih yazdığını kendisi bile bilmez. Böylesi durumlarda hakşinas olmak, ahlaki bir yükümlüktür. Aynı zamanda bir imtihandır. Düşmanların bile takdir ettiğini bazı dostlar takdir etmiyor ve edemiyorsa, sadece ahlaki bir görev îfâ edilmemekle kalmıyor, içinde yaşanılan zaman doğru okunamıyor ve ıskalanıyor demektir.

Kim ne derse desin, Fethullah Gülen Hocaefendi, âdetâ eğitimle görevlendirilmiştir. Bunun en bariz örneği, birer barış köprüsü olan ve yeryüzünün dört bir yanına dağılmış bulunan 300'ü aşkın Türk okuludur. "

Bu alintilarin guzel bir noktaya varacagi kanaatindeyim!!!

Bunlardan siz canim kardeslerim nasibini alsin isterim!...

ALLAH-U ALEM BI-MURADiHi!...

Leener kardeşimize Katılıyorum

DaDaloglu abimede BEDİÜZZAMAN hazretlerinin  TARİHÇE-İ HAYATını Okumasını dilerim.

Selametle

İfadelerinizde çok haklısınız fakat haklı olduğunuz konularda yazışma yerine karşılıklı sohbet edildiği zaman anlaşmazlık gibi görünen şeyler ortadan kalkacaktır.. Bu konuda yanlış anlaşılmalar hep kendi bildiğimiz doğruları düzgün bir şekilde anlatamamaktan veya eksik bilgiden kaynaklanıyor.. Herkes kendi mesleğini hak ve doğru bildiği zaman söylemeye çalıştıklarımız yanlış olmayacağı gibi bunun tam tersi olan hakkı ve doğruyu sadece kendimizce söylediğimizi zannetmekte o kişiyi yanlışa sürüklüyor. Zaten Nûr dairesinin hizmet metodundada bu vardır.. ENE yoktur HÜVE vardır.. Bir başka ifade ile BEN değil BİZ vardır.. Konuya katkınızdan ötürü teşekkür ederim. Söylediklerinizi çok iyi anlıyorum. Bizler Üstadımızı ve onun ders aldığı üstadların hepsini seviyoruz.. Büyük imamlar ve özellikle Hz. Ali (ra) nin bu hizmetle doğrudan doğruya alakalı olduğuna dair nur risalelerin içinde çokca ifadeler yer almaktadır.. Nitekim Peygamber Efendimiz (sav) ''Ben ilmin şehri, Ali ise kapısıdır'' buyurduğu gibi bizler o kapıda bekliyoruz..  ''Mal'ı istediğime İLMİ isteyene veririm'' kudsi hadisince ilmi istiyoruz ve bu eserleri okuyoruz.. AKLA KAPI AÇMAK İRADEYİ ELDEN ALMAMAK da hizmetin diğer düsturları arasında yer alır.. Mevlana hazretleri kaç asır önce gelmesine rağmen onun eserleri hala okunuyor ve düşünceleri sempozyumlarda ve uluslararası arenalarda sunuma veriliyorsa bundan yaklaşık 50 sene evvel vefat etmiş bir islam alimininde vazifesinin bitmesi anlamını taşıyan cümleler yapıcı ifadeler taşımamaktadır.. Bizler vazifemizi yaparız ilahi vazifeye karışmayız..

İşlerimin yoğunluğu münasebetiyle yine söylediklerimi veya söylemeye çalıştıklarımı tam ifade edemedim. Kırıcı cümleler kurmuşsam şahsım adına özür dilerim..
Dua ile kardeşim.. 

Tevazu ve Mahviyetkarlığı

Nur Risalelerinin bu kadar harikulade bir şekilde cihana yayılmasında, bu iki hasletin çok faydası olmuş ve pek derin tesirleri görülmüştür. Çünkü, Üstad, sohbet ve teliflerinde, kendine bir "Kutbü'l-Arifîn" ve bir "Gavsü'l-Vasılîn" süsü vermediği için, gönüller ona pek çabuk ısınmış, onu tertemiz bir samimiyetle sevmiş ve derhal ulvî gâyesini benimsemiştir.

Mesela, ahlak ve fazîlete, hikmet ve ibrete ait olan birçok sohbet ve telkinlerini, doğrudan doğruya nefsine tevcih eder. Keskin ve ateşîn hitabelerinin ilk ve yegane muhatabı öz nefsidir. Oradan, merkezden muhîte yayılırcasına, bütün nur ve sürûra, saadet ve huzura müştak olan gönüllere yayılır.

Üstad, husûsi hayatında gâyet halîm selîm ve son derece mütevazidir. Bir ferdi değil, hiçbir zerreyi incitmemek için azamî fedakarlıklar gösterir. Sayısız zahmet ve meşakkatlere, ıztırap ve mahkumiyetlere katlanır-fakat îmanına, Kur'an'ına dokunulmamak şartıyla. Artık, o zaman bakmışsınız ki, o sakin deniz, dalgaları semalara yükselen bir tûfan, sahillere heybet ve dehşet saçan bir umman kesilmiştir. Çünkü o, Kur'an-ı Kerîm'in sadık hizmetkarı ve îman hudutlarını bekleyen kahraman ve fedai bir neferidir. Kendisi bu hakîkati veciz bir cümle ile şu şekilde ifade eder:

"Bir nefer nöbette iken, başkumandan da gelse, silahını bırakmayacak. Ben de, Kur'ân'ın bir hizmetkarı ve bir neferiyim. Vazife başında iken karşıma kim çıkarsa çıksın; hak budur derim, başımı eğmem."

Vazife başında ve cihad meydanında iken, şu mısralar lisan-ı halidir:

Şahlanan bir ata benzer, kırarım kanlı gemi;

Sinsi düşmanlara, haşa, satamam benliğimi.

Benliğimden uzak olmaktır esaret, bence;

Böyle bir zillete düşmek, ne hazîn işkence!

Ebedî vuslatın aşkıyla geçer her anım,

Dest-i kudretle yapılmış kaledir îmanım.

Bu mukaddes emelimden ne kadar dilşadım;

Görmek ister beni Cennette şehîd ecdadım

Rûhum oldukça müebbet, ebedîdir ömrüm;

En büyük vuslata, Allah'a çıkan yoldur ölüm.

Medar-ı münakaşa noktaları muvakkatende olsa terketmenin çok gerekli olduğu bir dönemdeyiz. Yekdiğerimize karşı kusurları ve hataları sıralayacak olsak dağlar boyunu aşar. Bizler güzellikleri görmeli ve güzelliklere vesile olma çabasında olmalıyız.. Bizler muhabbet fedaileri olup husumeti ve adaveti terketmeliyiz. Rabbim anlayışınızdan dolayı sizlerden ebeden razı olsun.. 

Feragatı

Bir dava sahibinin ve bilhassa ıslahatçının muvaffakıyet şartlarının en mühimmi feragattır. Zira gözler ve gönüller, bu mühim noktayı en ince bir hassasiyetle tedkik ve takibe meyyaldirler. Üstadın bütün hayatı ise, baştanbaşa feragatın şaheser misalleri ile dolup taşmaktadır.

Allâme Şeyhülislâm Mustafa Sabri Efendi merhumdan, feragate ait şöyle bir söz işitmiştim: "İslâm, bugün öyle mücahidler ister ki; dünyasını değil, âhiretini dahi feda etmeye hazır olacak."

Büyük adamdan sâdır olan bu büyük sözü tamamen kavrayamadığım için, mutasavvıfların istiğrak hallerinde söyledikleri esrarlı sözlere benzeterek, herkese söylememiş ve olur olmaz yerlerde de açmamıştım.

Vaktâki aynı sözü Bediüzzaman'ın ateşler saçan heyecanlı ifadelerinde de okuyunca anladım ki, büyüklere göre feragatın ölçüsü de büyüyor... Evet; İslâm için bu kadar acıklı bir feragate katlanmaya razı olan mücahidleri, Erhamürrâhimîn olan Allah-u Zülkerim Teâlâ ve Tekaddes Hazretleri bırakır mı? O fedai kulunu lütf u kereminden, inayet ve merhametinden mahrum etmek şanına -hâşâ- yakışır mı?

İşte Bediüzzaman, bu müstesna tecellinin en parlak misalidir. Bütün ömrü boyunca mücerred yaşadı. Dünyanın bütün meşru lezzetlerinden tamamen mahrum kaldı. Bir yuva kurmak ve orada mes'ud bir aile hayatı geçirmek sevdasına düşmeye vakit ve fırsat bulamadı. Fakat Cenab-ı Hak, kendisine öyle şeyler ihsan etti ki, fâni kalemlerle tarif olunamayacak kadar muazzam ve muhteşemdir.

Bugün, dünyada hangi bir aile reisi -manen- Bediüzzaman Hazretleri kadar mes'uddur? Hangi bir baba, milyonlarla evlâda sahib olmuştur? Hem de nasıl evlâdlar!.. Ve hangi bir üstad, bu kadar talebe yetiştirebilmiştir?

Bu kudsî ve ruhî rabıta -biiznillah-i teâlâ- dünyalar durdukça duracak ve nurdan bir sel halinde ebediyetlere kadar akıp gidecektir. Çünki bu İlahî dava, Kur'an-ı Kerim'in nur deryasında tebellür eden bir varlık olduğu gibi, Kur'andan doğmuş ve Kur'anla beraber yaşayacaktır...